ತೋಟಕ ಸ್ತೋತ್ರಮ್ ಚಂದ್ರಶೇಖರ ಭಾರತಿ ವಿರಚಿತಮ್ तोटक स्तोत्रम् by totaka stotram chandrashekara bharati

Totaka stotram
 ತೋಟಕ ಸ್ತೋತ್ರಮ್ 
ಶ್ರೀಜಗದ್ಗುರು ಶ‍ೃಂಗೇರೀ
ಶ್ರೀಚನ್ದ್ರಶೇಖರಭಾರತೀಸ್ವಾಮಿ ಅನುಗೃಹೀತಾ
ಸ್ಮಿತನಿರ್ಜಿತಕುನ್ದಸುಮಂ ಹ್ಯಸಮಂ
     ಮುಖಧೂತಸುಧಾಂಶುಮದಂ ಶಮದಮ್ ।
ಸುಖರೂಪಪರಾತ್ಮರತಂ ನಿರತಂ
     ಶ್ರಿತಕಲ್ಪತರುಂ ಪ್ರಣಮಾಮಿ ಗುರುಮ್ ॥ 1॥

ಜಲಬುದ್ಬುದವತ್ ಕ್ಷಣಭಂಗಯುತೇ
     ಮಲಮೂತ್ರವಸಾಹಿತೇ ವಪುಷಿ ।
ಕುರುತೇಽಭಿಮತಿಂ ಹೃದಯಂ ಹಿ ಮುಧಾ
     ಲಘು ವಾರಯ ದೇಶಿಕ ತಾಂ ದಯಯಾ ॥ 2॥

ಧೃತದಂಡಕಮಂಡಲುಜಾಪಸರಂ
     ಸತತಂ ಹೃದಯೇ ಶಶಿಖಂಡಧರಮ್ ।
ದಧತಂ ನಮತಾಂ ವೃಜಿನೌಘಹರಂ
     ದದತಂ ಪ್ರತಿಭಾಂ ಪ್ರಣಮಾಮಿ ಗುರುಮ್ ॥ 3॥

ಕರಣಾನಿ ಸಮಾನಿ ಭವನ್ತಿ ಕದಾ
     ತರಣಂ ನು ಕಥಂ ಭವವಾರಿನಿಧೇಃ ।
ಶರಣಂ ಮಮ ನಾಸ್ತಿ ಗುರೋ ತ್ವದೃತೇ
     ನಿರುಪಾಧಿಕೃಪಾಜಲಧೇಽವ ಜವಾತ್ ॥ 4॥

ಚರಿತಂ ನ ಮಯೇಷದಪೀಹ ಶುಭಂ
     ಭರಿತಂ ಜಠರಂ ಬಹುಧಾಽಘಚಯಾತ್ ।
ಛುರಿತಂ ಹೃದಯಂ ನಿತರಾಂ ತಮಸಾ
     ತ್ವರಿತಂ ವಿಮಲಂ ತನು ತದ್ಗುರುರಾಟ್ ॥ 5॥

ಗಲಿತೇಽಪಘನೇ ಪಲಿತೇಽಪಿ ಶಿರ-
     ಸ್ಯಲಿತಂ ಮಮ ದೇಶಿಕ ನೈವ ಹೃದಾ ।
ತವ ಪಾದಪಯೋಜಯುಗೇ ನು ಕದಾ
     ನಿರತಂ ನಿರತಂ ಪ್ರಲಭೇತ ಮುದಮ್ ॥ 6॥

     ಶರೀರಪೋಷಣಾರ್ಥೀ ಸನ್ ಯ ಆತ್ಮಾನಂ ದಿದೃಕ್ಷತೇ ।
     ಗ್ರಾಹಂ ದಾರುಧಿಯಾ ಧೃತ್ವಾ ನದೀಂ ತರ್ತುಂ ಸ ಇಚ್ಛತಿ ॥ 7॥

ಕರುಣಾರ್ದ್ರವಿಲೋಚನ ಮೋಚಯ ಮಾಂ
     ಭವಬನ್ಧನತೋ ಬಹುಧಾ ವ್ಯಥಿತಮ್ ।
ಕ್ವಥಿತಂ ಪ್ರತಿಘಾದಿಕೃಶಾನುವಶಾತ್
     ಕರುಣಾರಸಸೇಚನತೋಽವ ಗುರೋ ॥ 7॥

ಶಿವ ಏವ ಭವಾನಿತಿ ಮೇ ಧಿಷಣಾ
     ಹ್ಯುದಪದ್ಯತ ದೇಶಿಕ ಚೇನ್ನ ತಥಾ ।
ಸಕಲಂ ಜಗದಪ್ಯವಬುಧ್ಯತಿ ತೇ
     ಸಮತಾಂ ಸಕಲೇಷ್ವಪಿ ತತ್ತು ಕಥಮ್ ॥ 8॥

ವಿಷಯೇಷು ಸದಾ ರಮತೇ ಹೃದಯಂ
     ವಿಷತುಲ್ಯಧಿಯಂ ದಿಶ ತತ್ರ ಗುರೋ ।
ಲಷಿತತ್ವದಪಾಂಗಝರೀ ಪ್ರಸರತ್ವ-
     ಚಿರಾನ್ಮಯಿ ಬನ್ಧವಿನಾಶಕರೀ ॥ 9॥

ಸದಸನ್ಮತಿರೇವ ನ ಮೇಽಸ್ತಿ ಗುರೋ
     ವಿರತಿಂ ಪ್ರತಿ ಸಾ ಕರಣಂ ಗದಿತಾ ।
ವಿರತಿಃ ಕ್ವ ನು ಮೇ ವಿಷಯಾಶಹೃದಃ
     ಕಥಮಾಪ್ನುವ ಏವ ವಿಮುಕ್ತಿಪಥಮ್ ॥ 10॥

ಬ್ರುವತೇ ನಿಗಮಾ ಬಹುವಾರಮಿದಂ
     ಜಗದಭ್ರತಲಾದಿಸದೃಕ್ಷಮಿತಿ ।
ಮಮ ತಾದೃಶಧೀಃ ಸಮುದೇತಿ ಕದಾ
     ವದ ದೇಶಿಕ ಮೇಽಂಘ್ರಿಜುಷೇ ಕೃಪಯಾ ॥ 11॥

ಜನನೀ ಜನಕಃ ಸುತದಾರಮುಖಾಃ
     ಸ್ವಹಿತಾಯ ಲಷನ್ತಿ ಸದಾ ಮನುಜಮ್ ।
ಗುರುರೇವ ಲಷತ್ಯಖಿಲಸ್ಯ ಹಿತಂ
     ತದಹಂ ತವ ಪಾದಯುಗಂ ಶ್ರಿತವಾನ್ ॥ 12॥

ಮದಮೋಹಮುಖಾನ್ತರಶತ್ರುಗೃಹಂ
     ದಮಶಾನ್ತಿವಿರಕ್ತಿಸುಹೃದ್ರಹಿತಮ್ ।
ಕಥಮೇನಮವೇರ್ಭವಸಾಗರತಃ
     ಕಿಮಸಾಧ್ಯಮಿದಂ ವದ ದೇಶಿಕ ತೇ ॥ 13॥

ಧುನುಷೇಽಘಚಯಂ ಪದನನ್ತೃನೃಣಾಂ
     ತನುಷೇ ಭವಿಕಂ ಸಕೃದೀಕ್ಷಣತಃ ।
ಜನುಷೇ ಸದಸಚ್ಚ ಯಥಾ ನ ಭವೇನ್
     ಮಮ ಕರ್ಮ ತಥಾ ಕುರು ದೇಶಿಕರಾಟ್ ॥ 14॥

ಸಮವಾಪ್ಯ ಸುದುರ್ಲಭವಿಪ್ರಜನು-
     ರ್ಯತಿತಾಮಪಿ ಕೋ ನು ಜನೋ ಮದೃತೇ ।
ವ್ಯವಹಾರವಶತ್ವಮುಪೈತಿ ಗುರೋ
     ಗತಿರೇವ ನ ಮೇ ತವ ಪಾದಮೃತೇ ॥ 15॥

ಉದದೀಧರ ಏವ ಬಹೂನ್ಮನುಜಾನ್
     ಕೃಪಯಾ ಭವಸಾಗರಮಧ್ಯಗತಾನ್ ।
ಕಿಮಯಂ ತವ ಭಾರತೀ ಲೋಕಗುರೋ
     ನ ಹಿ ಭೂಭೃದಹೇರಣುರಸ್ತಿ ಭರಃ ॥ 16॥

ದಮುನಾ ಯಮುನಾಜನಕಶ್ಚ ವಿಧು-
     ರ್ಮಿಲಿತಾಃ ಶತಶೋಽಪಿ ನ ಶಕ್ನುವತೇ ।
ಯದಪಾಕರಣೇ ತದಚಿತ್ತಿಮಿರಂ
     ತ್ವಮಪಾಕುರುಷೇ ವಚಸೈವ ಗುರೋ ॥ 17॥

ಗುರುಶಂಕರನಿರ್ಮಿತಭಾಷ್ಯಸುಧಾ
     ಸರಿದೀಶನಿಮಜ್ಜನತೃಪ್ತಮಿಮಮ್ ।
ಪ್ರವಿಧಾಯ ಗುರೋ ಭವವಾರಿನಿಧೇ-
     ರ್ಲಘು ತಾರಯ ಮಾಂ ಕರುಣಾರ್ದ್ರದೃಶಾ ॥ 18॥

ಪದನಮ್ರಜನೌಘಪುಮರ್ಥಕರೀ
     ಪ್ರಬಲಾಘಸಮುದ್ರನಿಮಗ್ನತರೀ ।
ಮಯಿ ದೇಶಿಕ ತೇ ಶ್ರುತಿಮೂರ್ಧಚರೀ
      ಪ್ರಸರೇನ್ನು ಕದಾ ಸುಕಟಾಕ್ಷಝರೀ ॥ 19॥

ಬಹುಜನ್ಮಶತಾರ್ಜಿತಪುಣ್ಯವಶಾದ್
     ಭವದೀಯದಯಾ ಸಮವಾಪಿ ಮಯಾ ।
ಭವಬನ್ಧನತೋ ನ ಬಿಭೇಮಿ ಗುರೋ
     ಕರಣೀಯಮಪೀಹ ನ ಮೇಽಸ್ತ್ಯಪರಮ್ ॥ 20॥

ಸ್ವರೇವಽಘಗಿರೇರ್ಭಜತಾಂ ದಿವಿಷತ್
     ತರವೇ ಪ್ರತಿಭಾಜಿತಗೋಗುರವೇ ।
ಪುರವೈರಿಪದಾಬ್ಜನಿವಿಷ್ಟಹೃದೇ
     ಕರವೈ ಪ್ರಣತಿಂ ಜಗತೀಗುರವೇ ॥ 21॥

ಇತಿ ಶ್ರೀಜಗದ್ರುರು ಶ್ರೀಶ‍ೃಂಗೇರೀಪೀಠಾಧಿಪ ಶ್ರೀಚನ್ದ್ರಶೇಖರಭಾರತೀ
     ಶ್ರೀಪಾದೈಃ ವಿರಚಿತಾ ತೋಟಕಸ್ತೋತ್ರಂ ಸಮ್ಪೂರ್ಣಮ್ ।
**********


तोटक स्तोत्रम् 
श्रीजगद्गुरु श‍ृङ्गेरी
श्रीचन्द्रशेखरभारतीस्वामि अनुगृहीता
स्मितनिर्जितकुन्दसुमं ह्यसमं
     मुखधूतसुधांशुमदं शमदम् ।
सुखरूपपरात्मरतं निरतं
     श्रितकल्पतरुं प्रणमामि गुरुम् ॥ १॥

जलबुद्बुदवत् क्षणभङ्गयुते
     मलमूत्रवसाहिते वपुषि ।
कुरुतेऽभिमतिं हृदयं हि मुधा
     लघु वारय देशिक तां दयया ॥ २॥

धृतदण्डकमण्डलुजापसरं
     सततं हृदये शशिखण्डधरम् ।
दधतं नमतां वृजिनौघहरं
     ददतं प्रतिभां प्रणमामि गुरुम् ॥ ३॥

करणानि समानि भवन्ति कदा
     तरणं नु कथं भववारिनिधेः ।
शरणं मम नास्ति गुरो त्वदृते
     निरुपाधिकृपाजलधेऽव जवात् ॥ ४॥

चरितं न मयेषदपीह शुभं
     भरितं जठरं बहुधाऽघचयात् ।
छुरितं हृदयं नितरां तमसा
     त्वरितं विमलं तनु तद्गुरुराट् ॥ ५॥

गलितेऽपघने पलितेऽपि शिर-
     स्यलितं मम देशिक नैव हृदा ।
तव पादपयोजयुगे नु कदा
     निरतं निरतं प्रलभेत मुदम् ॥ ६॥

     शरीरपोषणार्थी सन् य आत्मानं दिदृक्षते ।
     ग्राहं दारुधिया धृत्वा नदीं तर्तुं स इच्छति ॥ ७॥

करुणार्द्रविलोचन मोचय मां
     भवबन्धनतो बहुधा व्यथितम् ।
क्वथितं प्रतिघादिकृशानुवशात्
     करुणारससेचनतोऽव गुरो ॥ ७॥

शिव एव भवानिति मे धिषणा
     ह्युदपद्यत देशिक चेन्न तथा ।
सकलं जगदप्यवबुध्यति ते
     समतां सकलेष्वपि तत्तु कथम् ॥ ८॥

विषयेषु सदा रमते हृदयं
     विषतुल्यधियं दिश तत्र गुरो ।
लषितत्वदपाङ्गझरी प्रसरत्व-
     चिरान्मयि बन्धविनाशकरी ॥ ९॥

सदसन्मतिरेव न मेऽस्ति गुरो
     विरतिं प्रति सा करणं गदिता ।
विरतिः क्व नु मे विषयाशहृदः
     कथमाप्नुव एव विमुक्तिपथम् ॥ १०॥

ब्रुवते निगमा बहुवारमिदं
     जगदभ्रतलादिसदृक्षमिति ।
मम तादृशधीः समुदेति कदा
     वद देशिक मेऽङ्घ्रिजुषे कृपया ॥ ११॥

जननी जनकः सुतदारमुखाः
     स्वहिताय लषन्ति सदा मनुजम् ।
गुरुरेव लषत्यखिलस्य हितं
     तदहं तव पादयुगं श्रितवान् ॥ १२॥

मदमोहमुखान्तरशत्रुगृहं
     दमशान्तिविरक्तिसुहृद्रहितम् ।
कथमेनमवेर्भवसागरतः
     किमसाध्यमिदं वद देशिक ते ॥ १३॥

धुनुषेऽघचयं पदनन्तृनृणां
     तनुषे भविकं सकृदीक्षणतः ।
जनुषे सदसच्च यथा न भवेन्
     मम कर्म तथा कुरु देशिकराट् ॥ १४॥

समवाप्य सुदुर्लभविप्रजनु-
     र्यतितामपि को नु जनो मदृते ।
व्यवहारवशत्वमुपैति गुरो
     गतिरेव न मे तव पादमृते ॥ १५॥

उददीधर एव बहून्मनुजान्
     कृपया भवसागरमध्यगतान् ।
किमयं तव भारती लोकगुरो
     न हि भूभृदहेरणुरस्ति भरः ॥ १६॥

दमुना यमुनाजनकश्च विधु-
     र्मिलिताः शतशोऽपि न शक्नुवते ।
यदपाकरणे तदचित्तिमिरं
     त्वमपाकुरुषे वचसैव गुरो ॥ १७॥

गुरुशङ्करनिर्मितभाष्यसुधा
     सरिदीशनिमज्जनतृप्तमिमम् ।
प्रविधाय गुरो भववारिनिधे-
     र्लघु तारय मां करुणार्द्रदृशा ॥ १८॥

पदनम्रजनौघपुमर्थकरी
     प्रबलाघसमुद्रनिमग्नतरी ।
मयि देशिक ते श्रुतिमूर्धचरी
      प्रसरेन्नु कदा सुकटाक्षझरी ॥ १९॥

बहुजन्मशतार्जितपुण्यवशाद्
     भवदीयदया समवापि मया ।
भवबन्धनतो न बिभेमि गुरो
     करणीयमपीह न मेऽस्त्यपरम् ॥ २०॥

स्वरेवऽघगिरेर्भजतां दिविषत्
     तरवे प्रतिभाजितगोगुरवे ।
पुरवैरिपदाब्जनिविष्टहृदे
     करवै प्रणतिं जगतीगुरवे ॥ २१॥

इति श्रीजगद्रुरु श्रीश‍ृङ्गेरीपीठाधिप श्रीचन्द्रशेखरभारती
     श्रीपादैः विरचिता तोटकस्तोत्रं सम्पूर्णम् ।
**********